Bloggfćrslur mánađarins, desember 2010

Sigurjón Jóhannsson - minningarorđ

Sigurjon_mbl_

Kalliđ er komiđ, komin er nú stundin og margs ađ minnast.

Ţvílíkur fróđleiksbrunnur sem hann pabbi minn var, hálfgerđ alfrćđiorđabók og var mađur alltaf ríkari eftir samrćđur viđ hann.  Frá ţví ađ ég var lítil stelpa naut ég frásagna úr Haganesvíkinni, af prakkarastrikum, skotveiđi og rollurćkt ţeirra Steina. Af ćvintýralegum veiđum í ísnum viđ Grćnland, mannbjörg skipsfélaga af Fylki svo eitthvađ sé nefnt. Lengi vel hélt ég ađ ţetta vćri eitthvađ fćrt í stílinn, en eftir ţví sem ég eldist hef ég lćrt ađ trúlega hefur hann heldur dregiđ úr en hitt.

Á liđnum árum hef ég nýtt tímann okkar vel og drukkiđ í mig sögur og skráđ, enda áhugasviđin lík. Minnist ég páskanna sem fóru í heimildaleit um ćvi Herdísar ömmu, gleđinnar ţegar viđ fundum vesturfaralegginn okkar og ógleymanlegri heimsókn til Kanada í fyrra. Gullbrúđkaupsferđarinnar á Strandirnar á vit forfeđra okkar galdramannanna. Síđustu sögustundirnar áttum viđ í byrjun desember og nú er ţađ okkar hinna halda ţeim á lofti. 

Pabbi byrjađi til sjós 15 ára gamall og hafa margir veriđ međ honum til sjós á ţeim 45 árum sem hann stundađi sjóinn. Margir af fyrrum skipsfélögum voru honum kćrir og héldu tryggđ viđ sinn gamla skipstjóra. Hann hafđi oft orđ á ţví hvađ hann var lánsamur ađ missa aldrei mann. Viđ samantekt mína síđasta sumar kom í ljós ađ hann hafđi tekiđ ţátt í björgun 47 manna, en hann var ekkert ađ auglýsa ţađ frekar en önnur afrek.

Pabbi var alltaf jafn mikill keppnismađur og áhugsamur um ţađ sem hann tók sér fyrir hendur. Skotveiđi, Ella til mikillar ánćgju, silungsveiđi og kartöflurćktin frćga. Ég vissi ţađ alveg ţegar hann sagđi í vor ađ hann myndi taka kartöflurnar upp sjálfur haust, ađ svoleiđis yrđi ţađ. Restina af uppskerunni borđuđum viđ á litlu jólunum fyrir tveimur vikum síđan. 

Pabbi leit á alla hluti sem verkefni og ekki síst hindranir líkt veikindi. Hann tók ţví sem ađ höndum bar međ ćđruleysi, en alltaf ćtlađi hann ţó ađ sigra. Hann var í góđu líkamlegu formi og oftast heilsuhraustur, en verst ţótti honum ţegar augnbotnarnir fóru ađ bila. En skotaugađ var ţó betra, sem var ţó stór plús í hans huga.

Krabbameiniđ var annađ verkefni sem hann sigrađist á fyrir 6 árum síđan. Ég var svo međ honum í vor ţegar hann fékk fréttir um nýtt mein. Ţá kom karakter hans vel í ljós. Lćknirinn sagđi líka ađ í ţetta sinn yrđu krabbinn og hann trúlega ađ lćra ađ búa saman, ađ búa međ fjandvini sagđi pabbi alltaf. Hann leit lćkninn beint í augun og tók hann ađeins örskamma stund ađ sannfćra doktorinn um ađ međferđ vćri ţađ rétta í stöđunni.Sem varđ. Svo sagđi lćknirinn „já ég sé núna ađ ţú ert ekki orđinn áttrćđur." Á leiđinni heim rćddum viđ veikindin og fór hann yfir hvađ hann var sáttur viđ lífsstarfiđ og ekki síst fjársjóđinn sinn, fjölskylduna sem var honum allt og ţurfti ekki blóđskyldleika til ađ hljóta fjölskyldustatus í hans hjarta.

Í ţetta sinn sigrađi pabbi ekki og er hann nú lagđur upp í sína hinstu sjóferđ

Takk fyrir allt og allt pabbi minn. Minning ţín mun lifa um ókomna tíđ.

Herdís Sigurjónsdóttir

Sildin_siglo_2010 174

 

 

 

 

 

 

 

 

pabbi i skurdi 

 

Minningargrein sem birtist í Morgunblađinu útfarardaginn, 30. desember 2010


Innskráning

Ath. Vinsamlegast kveikiđ á Javascript til ađ hefja innskráningu.

Hafđu samband